ISTORIJA

Naziv Lopare potiče, po legendi, od drevnog lopara, drvene alatke slične lopati za stavljanje tijesta u pekaru i vađenje hljeba, koje je nekada u ovom mjestu izrađivao od majevičkog drveta glasoviti majstor

Po drugoj legendi, Lopare su dobile ime po stanovnicima koji su ovdje živjeli i često se tukli, što se u žargonu kaže „lopali“.

I ne može se sa sigurnošću govoriti o starosti Lopara. Prvi podaci o naselju potiču iz druge polovine osamnaestog vijeka, jer su ovdje bili konaci, a građeni su na raskrsnici puteva i služili za odmaranje trgovačkih i drugih karavana. U Loparama se počinje širiti područje oko rijeke Gnjice, stvara se dolina ove rječice, što je bilo povoljno za razvoj naselja.

Neki dijelovi opštine Lopare su, po ostacima iz prošlosti, i ranije bili naseljavani, jer se u nekim selima nalaze stećci (nadgrobni spomenici iz perioda srednjeg vijeka). Najviše ih je (čak 30) na tromeđi Tobuta, Labucke i Vukosavaca. Prema nekim arheološkim nalazima, tvrdi se da je u ovom kraju bilo i Ilirsko naselje, još prije 2600 godina, što odgovara srednjem željeznom dobu.Početak komunalne izgradnje vezuje se za austrougarski period (1878-1918) kada je izgrađena zgrada današnjeg opštinskog suda (ranije je to bila žandarmerijska stanica) i oba puta koji vezuju Lopare sa susjednim opštinama.

Lopare su dugo bile naselje drumskog tipa, sa dugom glavnom ulicom (prolaznim putem) kroz sredinu, i malim, često slijepim, uličicama koje se odvajaju od ove glavne. U novije vrijeme, od te glavne ulice, duge 1600 metara, račvaju se sada bolje ulice sa kućama, poslovnim i drugim objektima.

files